25jan

De verdelingskalender voor 2018 staat online!

Het programma voor 2018 ligt vast en PlayRight zal de volgende verdelingen uitvoeren:

 

Deadlines 2018: geef jullie prestaties aan vóór 31 december 2018, voor drie referentiejaren:

  • Audiovisueel: Geef je prestaties aan voor de referentiejaren 2011 & 2012.
  • Muziek: Geef je prestaties aan voor referentiejaar 2015.

Eind februari voeren we de eerstvolgende verdeling uit, van rechten voor aangesloten kunstenaars die PlayRight aangeduid hebben om hun rechten te innen in het buitenland. De kalender en de deadlines kan je hier raadplegen en op onze thuispagina.

Deze kalender is voorlopig en kan onderhevig zijn aan wijzigingen. In geval van wijzigingen brengt PlayRight jullie op de hoogte.

23jan

Naar een modernisering van collectief rechtenbeheer?

Na de jaarlijkse nieuwjaarsdrink, die door heel wat uitvoerende kunstenaars gesmaakt werd, blikt voorzitter van PlayRight Luc Gulinck terug op het voorbije jaar.

Als voorzitter van PlayRight heb ik me dikwijls geroepen, ja zelfs gedwongen gevoeld om op enigszins militante wijze een overheidsinstantie of twee, drie de mantel uit te vegen. Steevast omwille van hun gebrek aan daadkracht, inzicht of engagement in de tenuitvoerlegging of het wezen van de naburige rechten. Dat ga ik voor een keer niet doen. Of toch niet rechtstreeks. Het zal u dus verbazen dat de naam Kris Peeters slechts één maal zal vallen, en dan nog louter als opstapje naar een breder verhaal dat ik u ter overdenking wil meegeven.

Luc Gulinck, Voorzitter van PlayRight

Maar laat ik vooreerst toch ook even terugkijken op vorig jaar. Daar valt veel over te zeggen, omdat het voor onze sector in het algemeen weer zeer bewogen was. “Never a dull moment in het collectief beheer”, zeggen wij wel eens bij PlayRight; meer als aangename vaststelling dan als klacht. Wat ik alleszins tot mijn grote genoegen heb mogen ervaren in de laatste maanden van 2017 is dat wij er, door gezamenlijke inspanningen met de belangenorganisaties van artiesten aan Franstalige en Nederlandstalige kant (acteurs en muzikanten), in zijn geslaagd een momentum te creëren bij de mensen waarvoor we het allemaal doen: nooit eerder zagen we namelijk een dergelijke mobilisatie, een zodanig uitgesproken sense of urgency bij onze uitvoerende kunstenaars omtrent de voorliggende, kwalijke plannen van de minister die ik dus niet zou vernoemen. Ik durf zelfs zeggen dat het een uniek moment was in de vaderlandse geschiedenis van het entertainmentbedrijf: zij die mee de basisgrondstof leveren voor dat entertainment spraken zich luid en duidelijk uit met de boodschap dat hun rechten gerespecteerd moeten worden, en die boodschap werd door de buitenwacht op empathische wijze opgepikt en gedeeld. Ik ben oprecht trots dat we daar met PlayRight de basis voor hebben kunnen leggen.

Een van de vele strijdpunten aan de orde in dat afgelopen jaar, waren de plannen van de Belgische overheid om de billijke vergoeding te herijken. Daar valt veel over te zeggen. Iets opvallends dat we te horen kregen op onze laatste vergadering op het kabinet van de bevoegde minister die ik niet zou vernoemen, wil ik er toch even uitlichten. Beleid en administratie hadden het namelijk eenstemmig over een “Modernisering” – met hoofdletter M, zo rolde het uit de monden – van het kader van die billijke vergoeding. Is dat zo? Is dit nu de giant leap forward waarvoor een overheid zich op de borst mag kloppen? Ik meen van niet. Voor een echte modernisering van het rechtenkader van de creatieve krachten in muziek en audiovisueel is heel wat meer nodig: vooral moed en durf om de fundamenten van het systeem ten gronde te herzien en te herdenken. Wat bedoel ik daarmee?

Vooreerst dat de regeling van het nieuwe Koninklijk Besluit billijke vergoeding helemaal niet modern maar oubollig is, en zelfs asociaal. De digitale exploitatie van prestaties van uitvoerende kunstenaars valt er nog steeds buiten, er worden loopholes voor betalingsplichtigen in voorzien die onmiskenbaar negatieve impact zullen hebben, terwijl de socioculturele sector niet meer lijkt te zullen kunnen bogen op zijn aloude gunsttarieven. Alles samen wordt de regeling in se nog complexer dan ze al was, niet in het minst omwille van de legistieke onvolkomenheden en fouten waarvan het KB blijk geeft. Modern is dat niet, volgens ons.

Een waarlijk moderne visie op rechten en rechteninning kan volgens ons veel verder gaan, omvattender zijn én tegelijk eenvoudiger. Wij denken daar zelfs in alle bescheidenheid het recept voor te hebben. Een recept overigens dat – zo konden we bij diverse gelegenheden en in publicaties in binnen- en buitenland al vaststellen – ook in academische kringen ingang begint te vinden. Opdat auteurs- en naburige rechten weer voluit in het teken zouden staan van de leefbaarheid en duurzaamheid van carrières van makers en uitvoerders, is namelijk een grootscheepse paradigmaverschuiving nodig. De premisse moet simpelweg luiden dat wie gebruik maakt van artistieke content – voor commercieel gewin dan wel louter utilitair (en alles daar tussenin) – daar ook proportioneel, in relatie tot inkomsten of behaalde voordelen, moet voor betalen. Daarbij dient technologieneutraliteit het sturende principe zijn: ongeacht het businessmodel of de toegepaste techniek, exploitatie- of distributiewijze: de gebruiker betaalt een percentage van zijn omzet.

Dat principe kan worden toegepast op de all-you-can-eat-modellen van usual suspects als Spotify, Netflix, Deezer, Apple Music, maar ook op omroepen, kabeldistributeurs, digitale dienstenverstrekkers, diensten die opslag in de cloud leveren, enzovoort. Het kan gelden voor lineair aanbod, voor on demand-diensten en voor nog te ontwikkelen fenomenen. Geen discussies meer over het geslacht der engelen, die worden misbruikt om rechthebbenden te ontzeggen wat hen toekomt; zoals inzake directe injectie, publieke mededeling, de value gap, enzovoort. Wie content gebruikt, betaalt een percentage van zijn omzet (hoeveel dat moet zijn durf ik te denken, maar nog niet te opperen) aan de collectieve beheersorganisaties (al dan niet overkoepelend), die het onder de rechthebbenden verdelen. Daarbij moet onvermijdelijk het zo geconsacreerde exclusieve recht een andere, meer genuanceerde invulling krijgen: met andere woorden, meer het gehalte aannemen van een vergoedingsrecht. Dergelijk systeem zou door zijn eenvoud goed vallen bij gebruikers, uitermate transparant zijn voor zowel vergoedingsplichtigen als rechthebbenden, en aan consumenten een soort van fair trade-garantie bieden dat hun bijdrage ten goede komt aan zij die er recht op hebben. Alles samen zou de omwenteling tot een ingrijpende vereenvoudiging van het door de buitenwacht als ondoorzichtig en complex ervaren systeem leiden.

Langs die lijnen durven wij dromen. U kan dat utopisch vinden, maar we menen dat daarmee een gezond en duurzaam collectief beheer kan worden verankerd voor de lange termijn en voor generaties na ons. Daarvoor moeten we als sector ook durven onze achterhoedegevechten opzij zetten en verenigd de buitenwereld tegemoet treden. Dat inzicht wens ik u. We zullen onze ideeën ter zake met PlayRight vanaf nu alleszins uitdrukkelijk uitdragen, er discussies over aangaan en overheden mee bestoken. Opdat de ontzaglijke waarde die onze artiesten creëren voor de maatschappij weer voor een billijk stuk terugvloeit naar hen, en het niet langer bij uitstek de economische krachten zijn die er hun voordeel uit puren.

Luc Gulinck,

Voorzitter van PlayRight

23jan

Afscheid van met zonder woorden

Op maandag 22 januari werd in de Roma in Antwerpen de Belgische première gehouden van de documentaire ‘Michel, Acteur verliest de woorden.’ Een documentaire over acteur Michel Van Dousselaere die werd gerealiseerd met de steun van PlayRight+.

Michel Van Dousselaere

In 2014 wordt bij Michel progressieve afasie vastgesteld. De ziekte heeft zijn taalvermogen aangetast en het is duidelijk dat hij niet langer meer zal kunnen acteren. Maar, Michel kiest ervoor om zelf te kiezen hoe lang ‘niet langer’ nog zal duren en hij krijgt hierbij de steun van regisseur Ola Mafaalani die hem een rol geeft in het stuk Borgen. Met behulp van moderne technologie slaagt Michel er toch nog in deze laatste rol te vertolken.

Michel’s echtgenote Irma besluit om deze fase van zijn … van hun leven vast te leggen op film en samen met Patrick Minks bokst ze een pracht van een documentaire in elkaar. De documentaire toont Michel als mens, als vader, als grootvader, als patient, als partner, maar vooral als acteur. Een groot acteur die ondanks het verlies van zijn taal vecht voor zijn plaats op het podium, vecht voor zijn publiek.

Zelfs zonder woorden toont Michel zich een groot acteur. En dat werd duidelijk toen hij na afloop van de vertoning een minutenlange staande ovatie ontving van een overvolle Roma, voor het merendeel gevuld met collega-acteurs.

De documentaire zal binnenkort te zien zijn in de cinema en werd ook geselecteerd voor de komende editie van Docville in maart.

3jan

PlayRight Nieuwjaarsdrink – maandag 22 januari

We hebben het plezier u uit te nodigen op de PlayRight Nieuwjaarsdrink, die gehouden wordt op maandag 22 januari vanaf 19u in de Beursschouwburg (zilveren zaal + dakterras op de 5e verdieping).  We willen samen met u het glas heffen op een creatief nieuw jaar. We hopen dat het veelbelovend mag blijken voor de toekomst van de naburige rechten.

Bevestig uw aanwezigheid (1 of 2 personen) vóór woensdag 17  januari via

PlayRight kijkt uit  naar uw komst!