17okt

ARNAUD CABAY & PETRA URBANY, LAUREATEN VAN DE PLAYRIGHT+ PRIJZEN 2018 VAN HET CONSERVATORIUM VAN BRUSSEL

Voor de vierde etappe van de PlayRight+ prijsuitreiking moesten we niet ver gaan: de docenten van het departement Jazz en het departement Theater en Woordkunsten van het Conservatorium van Brussel kozen ervoor de prijsuitreiking te laten doorgaan in het Jazz Station in Brussel.

Samen met het Conservatorium van Brussel, ruilden de studenten hun schoolbanken in tegen het podium van het Jazz Station, waar de eerste jam van het seizoen plaatsvond, omgedoopt tot “Jam Students“. Voor de gelegenheid mochten de winnaars van de PlayRight+ prijs hun eigen performances presenteren.

Photo ©Roger Vantilt

De docenten van het departement Jazz van het Conservatorium selecteerden Arnaud Cabay, drummer en net afgestudeerd aan het Conservatorium van Brussel.

“Gedurende zijn zes jaar durende studies, heeft Arnaud, een gepassioneerd en fascinerende student, zich een opmerkelijke klankrijke identiteit weten te smeden. Deze prijs is niet enkel een beloning voor hem, maar zal hem ook de eerste pagina van zijn professionele carrière helpen schrijven. Ik ben er zeker van dat hij de PlayRight-prijs verstandig zal gebruiken.” Thomas Grimmonprez (Vert.)

Voor de eerste prijs die werd toegekend aan een student van de optie Theater en Woordkunst, selecteerde de optieraad Petra Urbany. Haar carrière aan het conservatorium verdient heel wat lof:

« Het was een groot plezier om het leertraject van Petra te mogen begeleiden tijdens de jaren die ze aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel heeft doorgebracht. Petra maakt deel uit van een handvol waardevolle studenten die betekenis geven aan ons vak, ons dingen in vraag doen stellen, en van ons eeuwige leerlingen maken.

Petra kwam aan in het Conservatorium met een rugzak en een hart vol herinneringen aan Hongarije, een subliem en vurig gevoel van politiek engagement, en poëtische betrokkenheid. 

Ze bewandelde de weg die haar opleidde tot actrice met gratie, bescheidenheid en een hartverscheurend gevoel van dankbaarheid.

We zijn enorm blij dat haar talent en haar inspanningen vandaag worden beloond met deze prijs. Wij hopen dat dit de eerste steen is van haar carrière en wensen haar een succesvolle en vervullende artistieke toekomst. » De Optieraad van Theater en Woordkunsten (Vert.)

Wilt u ook een PlayRight+ prijs uitreiken op uw school? Contacteer ons via .

Hoe deelnemen?

De prijs is voorbehouden voor:

  • Studenten van hogescholen of universiteiten die erkend zijn om diploma’s uit te reiken,
  • Opleidingen op Bachelor- of Masterniveau voor muzikant of acteur,
  • Studenten die afstuderen en hun diploma valideren bij de volgende proclamatie (juni 2019)

Wie beslist over de selectie?

De faculteit in kwestie krijgt de volledige vrijheid om te beslissen wie de PlayRight+ prijs ontvangt. Omdat verondersteld wordt dat de professoren hun studenten het best kennen en hen gedurende de volledige opleiding volgen, mogen zij de winnaar of winnares van de prijs aanduiden. Het enige criterium dat in deze context moet worden gerespecteerd: de selectie moet gebaseerd zijn op basis van de prestaties als uitvoerende kunstenaar.

27sep

Drie nieuwe laureaten voor de PlayRight+ prijzen 2018

Richting LUCA School of Arts in Leuven en het Koninklijk Conservatorium van Mons – ARTS2 voor de derde etappe van de prijsuitreiking PlayRight+ 2018. Net zoals vorig jaar ontvingen de drie laureaten hun Playright+prijs van telkens €500 tijdens de proclamatie. De onderwijsploegen van de masters in kwestie (master Muziek, optie “instrument” in Leuven, Dramatische kunst en de master optie muziek in Mons) selecteerden elk een student(e) die zich onderscheidde tijdens zijn of haar leerproces en opleiding tot uitvoerend kunstena(a)r(es).

 

De jonge pianist rondde dus net zijn master Muziek af aan de LUCA School of Arts, Campus Lemmens.

“Zijn parcours aan onze school is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Hij diende zich vijf jaar geleden aan als een matige tot goede student. Het eerste jaar behaalde hij nipt onderscheiding maar daarna schoot hij pas echt uit de startblokken. Het was een genoegen de ruwe diamant die hij bij aanvang was te mogen slijpen en hem gaandeweg meer en meer te zien schitteren. Hij ontpopte zich tot een intelligente en gevoelige musicus en buitengewoon virtuoze pianist. Dat al deze kwaliteiten uiteindelijk kwamen bovendrijven en dat hij de ene na de andere overwinning behaalde tijdens nationale en internationale competities, heeft hij vooral te danken aan zijn niet aflatende werkkracht. Dat verdient ons grootste respect.”

De jonge Spaanse saxofonist, Raúl Cicuéndez Zarco, studeerde eerst aan de Musikene (de muziekhogeschool van Baskenland). Hij haalde een Bachelor en zette zijn studies verder met een Master in interpretatie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, gevolgd door een aggregaat aan het Conservatoire Royal de Mons – ARTS2.

Gepassioneerd door multidisciplinaire artistieke creatie, ziet hij het vermengen van kunstvormen binnen een en hetzelfde werk als een esthetisch doel.  Een onderzoek dat hij al opstartte tijdens zijn recitalproject voor de masteropleiding in Brussel, waarvoor hij zich baseerde op de theorie van de menselijke behoeftehiërarchie van Maslow: een subtiele mix van livemuziek, opnames, dans en lichtspel.

Raúl Cicuéndez Zarco speelde concerten met allerlei ensembles (soloperformances, duo’s, trio’s, quatuors, orkest,…) en in heel wat landen: Japan (muziekvakbeurs «Suono Italia» 2010), België (Festival Musiq3 2016), Artonovfestival bij BOZAR in 2016), Frankrijk (kamermuziekfestival van Dax 2011), of Spanje (Muziekfestival “Quincena Musical” 2015, Aste Nagusia 2015, Heineken Jazzaldia 2014, Kutxafestival 2015, Intercentros Melómano 2010).

Raúl Cicuéndez Zarco legde een voorbeeldig traject af. Van zodra hij aankwam in ons land is hij interdisciplinaire projecten beginnen uitwerken, waarbij hij in zijn muzikaal werk elementen uit de psychologie integreerde, zoals de behoeftepiramide van Maslow of de archetypentheorie van Jung. Die laatste voedde zijn nieuw project, dat enkele dagen geleden in première ging tijdens het openingsconcert van het derde seizoen van de Midis d’Arts² in Arsonic, nadat de jury van juni het al op een schitterende manier te horen kreeg op dezelfde locatie. De beroepscarrière van Raúl gaat nu van start, die hopelijk rijk zal zijn aan de meest diverse ervaringen! (Woord van de jury)

Emilie Franco heeft vooral interesse voor werken over de plaats van individuen die in de marge van de instellingen belanden. Ze studeerde eerst sociologie; maar besloot na haar master terug te keren naar haar eerste passie, acteren, en een theateropleiding te volgen aan het ARTS2 / Conservatoire Royal de Mons.

Zonder dat ze het zag aankomen, kreeg ze al snel voeling met performancekunst.
Vanaf 2015 creëerde en speelde ze allerlei hybride projecten, waarin ze elementen verwerkte uit performance, beeldende kunst, circus, butohdans of ook wel elektronische muziek.

Emilie kreeg Afrikaans-Amerikaanse muziek ingelepeld en vandaag schrijft en speelt ze bluesnummers. Haar muzikale creaties vinden geregeld een weg naar haar werk als actrice en regisseuse.

In 2018 stelt ze een schets voor van haar laboratoriumonderzoek met een ploeg van acteurs, beeldende kunstenaars en geluidskunstenaars: «RESTE A SAVOIR SI ON PASSE A L’ACTE?», een multidisciplinair werk dat een ontmoeting wil zijn tussen performancekunst en dramatische tekst.

“Vertolkster, onderzoekster, performer… Emilie Franco is een kunstenaar met engagement, die zich ten dienste stelt van anderen, van haar werk, van een creatieproces. We appreciëren natuurlijk haar talent, dat ook opgemerkt werd door een externe jury tijdens haar eindwerk, maar we kennen vooral de energie en nauwkeurigheid waarmee ze elk project te lijf gaat, tijdens haar hele parcours en zonder ooit teleur te stellen. Ze was een echte steunpilaar voor al haar medewerkers, de kunstenaars die ze uitnodigde en haar partners op de scène.” Sylvie Landuyt, directrice van de theaterafdeling van ART2″

19sep

Antonin Compère : laureaat van PlayRight+-prijs aan het IAD

PlayRight+ trekt de prijsuitreikingen weer op gang. In samenwerking met de docententeams van hogescholen en Belgische universiteiten start een nieuwe ronde om studenten te belonen die zich tijdens hun opleiding onderscheiden hebben als uitvoerend kunstenaar . 

Antonin Compère, laureaat van de PlayRight+-prijs 2018 aan het IAD

Antonin Compère, laureaat van de PlayRight+-prijs 2018 aan het IAD

De ceremonie van dinsdag 18 september aan het IAD was bjizonder, omdat we voor het eerst samenwerkten met dit Institut des Arts de diffusion. De ploeg van hun master Dramatische kunst koos een laureaat volgens een aantal criteria die ze vrij kunnen bepalen. Als organisatie die naburige rechten int en verdeelt is het enige criterium dat we opleggen aan de selectie van een laurea(a)t(e) dat de selectie zich moet baseren op de prestaties van een student als uitvoerend kunstenaar .

Voor de rest krijgt het docententeam totale vrijheid om te bepalen wie de prijs van PlayRight+ toebedeeld krijgt. De aankondiging van dit mooie nieuws was in handen van Luc Van Grunderbeeck, de directeur van de richting dramatische kunst aan het IAD die ook afscheid neemt van de school na 25 jaar trouwe en uitstekende dienst:

Kiezen is altijd moeilijk, schijnbaar subjectief en volkomen oneerlijk ten opzichte van iedereen die niet gekozen werd. Maar de prijs van Playright+ kan nu eenmaal niet opgesplitst worden.

Aan ons dus om na te denken en voorstellen naar voor te schuiven. 

In dit geval leek het ons (in elk geval dit jaar) een goeie piste om, eerder dan efficiëntie op een podium, uitmuntendheid, stemkwaliteiten of wat dan ook, een parcours te belonen vol momenten van bewustwording, inzet, moed, creativiteit en nederigheid.

We wilden dus een opsteker geven aan een student die zich tijdens zijn parcours onderscheiden heeft door de manier waarop hij of zij zichzelf in vraag stelde, gedreven was om op onderzoek te gaan, gretig en vol nieuwsgierigheid, die initiatieven nam, die kwam aanzetten  met wilde acrobatieën, zowel fysiek als dansant, die koppig bleef werken aan dingen die niet vanzelfsprekend bleken of om wat in zijn of haar hoofd zat ook uit te werken, met een onberispelijke ethiek (die tot uiting kwam in kritieken op vertoningen of schoolinitiatieven), die zich solidair toonde met andere studenten en blijk gaf van engagement op alle niveaus, dat voelbaar was tijdens schoolvergaderingen. En dan hadden we het nog niet over die lach, die uitstraling, die poëzie. 

Vandaag zijn de acteurs die na hun opleiding toetreden tot het theaterlandschap veel meer dan gewone uitvoerders. Er wordt van hen verwacht dat ze ideeën naar voor schuiven voor projecten, reflecties, inzichten over hoe de wereld in elkaar zit, of dit nu vanuit een politiek, sociaal of literair perspectief is, of dat ze een visuele, plastische, lichamelijke benadering (of alles tegelijk) voorstellen, die ORIGINEEL is.

In de theateropleiding van het IAD zijn we er ons van bewust dat we de studenten moeten voorbereiden om een antwoord te kunnen bieden op deze nieuwe tendens. Geleidelijk passen we ons programma aan om openingen te creëren naar meer zelfstandigheid, ook door te luisteren naar voorstellen van studenten. Het is trouwens in die context dat we studenten de kans geven, als ze dat willen, om hun studies met een jaar te verlengen als ze op een specifiek project broeden.

De student die we dus dit jaar voordragen voor de prijs van PlayRight+, wilde zijn bijkomend jaar wijden aan een poging om een opmerkzame creatie uit te werken. Hij werd een soort ceremoniemeester of een spelleider, hij trainde zich in lichaamstaal via opleidingen buiten de school, omdat hij erg goed wist wat hij nodig had. Hij verzamelde een acteursploeg om zich heen met allerlei achtergronden en onder zijn vleugels leverde deze ploeg een indrukwekkend resultaat af, dat zich bewoog tussen spel, improvisatie, een wilde race, muziek, onwaarschijnlijke heldhaftige fantasygevechten, schaamteloosheid, enz. In deze indrukwekkende vertoning speelde, keek en stuurde onze ceremoniemeester voortdurend. Hij stuwde de voorstelling vooruit met een spelplezier en autoriteit die vanzelfsprekend leken en creëerde elke avond opnieuw een andere voorsteling in het hier en nu, voor de ogen van de toeschouwers. Een opus dat radicaal afweek van alles dat wij hem hadden kunnen aanleren. Tot grote vreugde van onze docenten, omdat het aantoont dat we geen kader opgelegd hebben, maar hulp boden en aanwakkerden. Deze creatie leverde hem in juni al de grootste onderscheiding op. 

Ik heb het natuurlijk over Ouloulou-Volcanique, en vanzelfsprekend, voor wie het nog niet geraden had, over Antonin Compère.

Binnenkort speelt Antonin Compère in C12, in een theatrale dansvoorstelling van Lorena Spindler: Softness.

Tegelijk werkt hij aan de spreiding voor zijn eigen stuk Ouloulou-Volcanique.

11sep

Een naburig recht op streaming?

Op maandag 10 september hernam het Europees Parlement haar werkzaamheden. Eén van de punten op de agenda tijdens die eerste week is de felbesproken Richtlijn on Copyright in the Digital Single Market. Wat mogen we verwachten?

Vooraleer een richtlijn tot Europese wet wordt verklaard, moet de tekst ervan op het akkoord van alle Europese instellingen kunnen rekenen: de Commissie, de Raad én het Parlement. Het is pas wanneer elk van de drie een duidelijke positie kunnen innemen dat ze de zogenaamde ‘trilogues’ kunnen opstarten. Het voorstel zelf komt van de Commissie, dus hun positie kenden we reeds op september 2016. De Raad bereikte eind mei 2018 ook een akkoord. Het was enkel nog wachten op het Parlement.

Binnen het Parlement werd het voorstel van de richtlijn besproken door meerdere ‘werkgroepen’, ieder vanuit zijn eigen specialisatie. Het was de werkgroep juridische aangelegenheden (JURI) die in juli met een compromistekst naar het voltallige Parlement stapte en daar de goedkeuring vroeg om op basis van die tekst de onderhandelingen met de Raad en de Commissie te kunnen opstarten.

Maar die goedkeuring kregen ze niet. De Duitser Axel Voss, verantwoordelijk voor het opstellen van de compromistekst, kreeg geen meerderheid van het Parlement achter zich en werd het zomerreces ingestuurd met huiswerk.

Het Parlement stemde de compromistekst weg omdat die de tekst de vrijheid op het internet te fel zou beperken, een vrees die de lobby van enkele tech-giganten er bij meerdere Parlementleden goed had ingeprent. Maar het compromis betrof veel meer dan dat. Het bevatte ook regels die de uitvoerende kunstenaar (muzikant én acteur) rechtstreeks raken en meer bepaald diens positie binnen de steeds groter wordende online markt van video-on-demand en muziekstreaming. Wat dat betreft was het een vooruitgang ten aanzien van het voorstel van de Commissie. Het bood nog niet de garantie van bescherming waarop we gehoopt hadden, maar was een goede basis om een betere bescherming op het internet uit te bouwen. Daarom werd het ondersteund door PlayRight, haar collega-beheersvennootschappen in Europa, alsook de Europese federaties en gildes van muzikanten en acteurs.

Tijdens de zomermaanden heeft Axel Voss verder gewerkt aan een nieuwe compromistekst, die hij op 5 september indiende. Samen met onze partners in Europa hebben we kunnen vermijden dat de bepalingen die rechtstreeks de toekomst van onze muzikanten en acteurs betreffen verder werder aangepast. Morgen, op 12 september, krijgt het Parlement een tweede kans om het compromis goed te keuren en we hopen dan ook samen met jullie dat ze dit zal doen.

5sep

JOHAN HOOGEWIJS, COMPONIST & MUZIKANT OP AANVRAAG

De term ‘uitvoerende kunstenaars’ dekt heel wat ladingen en houdt niet op bij studiomuzikanten of filmacteurs. Wie zijn de leden van PlayRight? Johan Hoogewijs is aangesloten als opdrachtcomponist, hij is vooral actief in de audiovisuele sector. Zijn samenwerkingen laten hem toe om allerlei projecten met elkaar af te wisselen en omdat hij zijn muziek vaak zelf inspeelt levert ze ook naburige rechten op. Hoe word je muzikant-componist in opdracht?

Ik werk hoofdzakelijk voor film en televisie, voor theater en dans in mindere mate. Na zes of zeven jaar jingles voor Jan Hautekiet bij Studio Brussel, ben ik beginnen componeren voor fictieseries als Langs de kade, Niet voor publicatie, Heterdaad,… In Nederland mocht ik naast allerlei reeksen ook een zevental films maken, zoals Bloedbroeders van Arno Dierickx (2008) en Het leven uit een dag van Mark De Cloe (2008). Dankzij de tax shelter kwam ik intussen ook bij een aantal buitenlandse producties terecht, zoals Heute bin ich blond van Marc Rothemund in Duitsland (2013) en recent nog Le collier rouge van Jean Becker in Frankrijk (2018).

Wat doet een opdrachtcomponist en muzikant?

Wie me vraagt, kan me krijgen. Ik componeer zelden zonder specifiek doel, maar laat me graag leiden door de opdracht die ik krijg. Dat kan erg breed gaan, van piano of synthesizer tot meer klassiek repertoire. Een duidelijke signatuur zoals die van Wim Mertens heb ik niet, maar ik vind het net een rijkdom dat ik zoveel verschillende paletten aankan. Het resultaat is altijd nieuwe muziek, in samenspraak met de regisseur en de producer.

Hoe komen regisseurs bij jou terecht?

Als regisseur krijg je niet altijd de vrijheid van je producenten om zelf een team te kiezen. Voor cameramensen en monteurs vechten ze dan meestal wel. Wat overblijft zijn dan de componisten, de setbouwers,…

Op dat vlak is de tax shelter een zegen en een vloek. Een coproductie heeft soms alleen nog budget voor iemand met een bepaalde nationaliteit. Dat kan dan voor of tegen je werken. Tegenwoordig heb je zelfs gespecialiseerde firma’s die alleen maar taxshelterfondsen binnenhalen. Die gaan dan via aanspreekpunten als studio’s of de recent opgerichte Belgian Screen Composers Guild op zoek naar componisten.

Deelnemen aan competities is ook steeds meer schering en inslag. Sommige huizen bieden voor een demo wel een bepaalde som, maar vaak betekent dat ook werken zonder te weten of je betaald zal worden. Als je samen met honderd anderen meedoet aan een competitie voor een nieuwe Ketnetsong kunnen ze die natuurlijk moeilijk allemaal vergoeden. Intussen steek jij daar je tijd in en hebben zij zekerheid over het eindresultaat.

Wanneer hoorde je voor het eerst over naburige rechten als een mogelijke bron van inkomsten?

Midden de jaren negentig stelde Microcam me voor om lid te worden. Die organisatie is later opgegaan in Uradex, dat daarna omgevormd werd tot PlayRight. Toots Thielemans had me verteld dat hij bijvoorbeeld regelmatig geld kreeg voor spotjes die hij ooit opgenomen had in Zweden. Ik wist dus al dat ik naburige rechten kon claimen, omdat ik mijn muziek ook zelf inspeelde.

PlayRight beheert nu al jaren mijn dossier. In vergelijking met muziek loopt audiovisueel wat achter en er wordt niet in alle landen voor allebei geïnd. Ik hoor dat de zoektocht naar informatie ook moeizamer verloopt. Maar ik weet dat daaraan gewerkt wordt en dat de mensen van PlayRight veel inspanningen leveren. Dat zie ik ook aan de stijgende lijn van de bedragen die ik elk jaar krijg.

Er is een echt persoonlijke opvolging en daarom probeer ik anderen te motiveren om zich ook aan te sluiten. Muzikanten die schamper reageren omdat ze weer eens vijf euro kregen van PlayRight vind ik verschrikkelijk. PlayRight en SABAM zouden vandaag al veel verder staan als hun artiesten hen voluit zouden steunen.

Kan je leven van je muziek?

Ik heb geluk gehad. Ik heb altijd zeer weinig moeite moeten doen om de jobs te krijgen die ik gedaan heb. De telefoon rinkelde gewoon op de juiste momenten. Witse vond ik erg leuk, en tegelijk was het een succesvolle serie, die vaak heruitgezonden werd. Die financiële zekerheid liet me toe om ook minder evidente projecten aan te nemen. Zo leef ik toch al meer dan dertig jaar van mijn muziek, en niks anders.

Voor de nieuwe lichting is dat niet zo evident. Ook niet voor uitvoerende muzikanten en songschrijvers. Wat die online krijgen bij Spotify en andere streamingtoestanden is peanuts als je dat vergelijkt met wat artiesten vroeger verdienden.

Hebben streamingdiensten jouw leven veranderd?

Daar kom je alleen terecht via productiemaatschappijen. Je hebt een netwerk nodig, de juiste contacten en liefst iemand die je vertegenwoordigt. Bij Milan Records, een bekend platenlabel voor filmmuziek, bekijkt iemand nu voor mij of er na Le collier rouge nog meer mogelijkheden zijn op de Franse markt.

Bestaande series van mijn hand werden ook nog niet opgepikt door streamingdiensten. Het ging natuurlijk vaak om producties van de VRT, die zelf nooit veel moeite deed om haar series elders verkocht te krijgen. Nu series als Tabula Rasa buitenshuis gemaakt worden, door externe productiemaatschappijen, zie je dat wel veranderen.

Aan welk project zou je graag nog eens meewerken?

Mijn eigen ambities liggen niet zo hoog dat ik in Hollywood zou willen terechtkomen. In dat systeem zou ik ook niet gedijen. Maar elke goeie auteursfilm is welkom, of een knappe Scandinavische reeks, dat zou me wel liggen. En een grote epoquefilm waarin ik nogal breed kan uitpakken en waar de muziek ertoe doet, met een thema dat dan nog een carrière heeft naast de film. Dat lijkt me wel wat. Mijn idee voor een eigen liveproject, met vier jazzmuzikanten en beelden van Hans Op de Beeck, heb ik ook net weer opgepikt.

 

1sep

De RVA-jacht op de uitvoerende kunstenaar

Als uitvoerend kunstenaar heb je een groot risico dat je ergens tijdens je loopbaan beroep moet doen op een werkloosheidsuitkering. Om toegang te krijgen tot die werkloosheid houdt de RVA geen rekening met wat je ontvangt aan rechten, maar eens je bent ingeschreven worden je inkomsten uit rechten wél in rekening gebracht. Of beter gezegd in mindering.

Dat je geen sociale rechten opbouwt met inkomsten uit rechten, is verdedigbaar. Er worden immers ook geen sociale bijdragen betaald op deze roerende inkomsten. Maar, dat ze gebruikt worden om de sociale rechten die je elders opbouwt af te kalven, dat slaat natuurlijk nergens op.

En toch mag het. Op basis van het vernieuwde artikel 130 van het KB van 25 november 1991 mag de RVA sinds enkele jaren inkomsten uit rechten gebruiken als basis voor een herberekening van de uitkering. En ze maakt steeds vaker gebruik van die mogelijkheid, al is dat niet steeds op een correcte manier. Een greep uit het aanbod:

Een actrice valt na twintig jaar dienst zonder werk en schrijft zich in september in als werkzoekende. De naburige rechten die ze in de maanden voor haar werkloosheid heeft uitbetaald gekregen (en aangeeft) worden (begrijpelijk) niet in rekening genomen bij het bepalen of ze al dan niet toegang verkrijgt tot de werkloosheid. Op basis van haar loon verkrijgt ze een uitkering, maar in het daaropvolgende jaar wordt haar hele uitkering voor de maanden september tot december toch teruggevorderd omdat ze teveel aan rechten had ontvangen in het jaar dat ze ingeschreven was als werkzoekende.

Een muzikant vult het formulier C1-Artiest in en verklaart dat hij schat zo’n 350 euro aan rechten te zullen ontvangen in het komende jaar. Uiteindelijk ontvangt hij 2500 euro aan rechten en wordt hij gesanctioneerd als fraudeur. De 2500 euro gebruikt de RVA om een vermindering van zijn uitkering te berekenen. Nochtans ligt dit bedrag ver onder de grens van wat je op basis van artikel 130 aan rechten mag ontvangen.

….

PlayRight blijft voorstander van het zonder uitzondering en zonder beperking erkennen van het roerend karakter van de inkomsten uit auteursrechten en naburige rechten, zoals dat vandaag de dag wordt gedaan door de fiscus. Auteursrechten en naburige rechten hebben geen plaats in art.130 en dienen door de RVA verwerkt te worden als iedere andere roerende inkomst, namelijk niet!

Met het oog op een constructief overleg met de uitbetalingsinstellingen, de RVA én de bevoegde Minister, vraagt PlayRight aan haar aangeslotenen om melding te maken van beslissingen van de RVA waarbij rechten – uitbetaald door PlayRight of door derden – ertoe geleid hebben dat uitkeringen werden verminderd of zelfs ingetrokken.

Je kan dit doen door een kopie van de beslissing van de RVA te mailen naar .

 Art. 130

  • 1. Valt onder de toepassing van § 2, de werkloze die :
    1° op bijkomstige wijze een activiteit uitoefent binnen de voorwaarden bedoeld in [2artikel 48]2;
    2° een mandaat uitoefent in de zin van artikel 49, of een onvolledig pensioen ingevolge de uitoefening van dergelijk mandaat geniet;
    3° een prestatie geniet wegens een arbeidsongeschiktheid of een invaliditeit in de zin van artikel 61, § 3;
    4° een pensioen geniet in de zin van artikel 65, § 2;
    5° [2 …]2
    6° in de loop van het kalenderjaar inkomsten ontvang voortvloeiend uit de oefening van een scheppende of een vertolkende artistieke activiteit.
    § 2. (Het dagbedrag van de uitkering wordt verminderd met het gedeelte van het dagbedrag van het inkomen bedoeld in § 1 dat 10,18 EUR overschrijdt. Het aldus bekomen bedrag wordt afgerond tot de hogere of lagere cent naargelang het gedeelte van een cent al dan niet 0,5 bereikt. Het mag [2 in het geval bedoeld in § 1, 2°]2, niet minder bedragen dan 12 cent.)
    In het geval bedoeld in § 1, 1°, wordt rekening gehouden met het globale inkomen, met inbegrip van datgene wat verworven wordt op de dagen waarvoor een uitkering in mindering wordt gebracht of waarvoor geen uitkering wordt verleend.
    [1 In het geval bedoeld in § 1, 6°, wordt rekening gehouden met alle inkomens die rechtstreeks of onrechtstreeks voortvloeien uit de uitoefening van een artistieke activiteit, met uitzondering van het inkomen uit een statutaire tewerkstelling of het inkomen of een gedeelte ervan uit een activiteit die onderworpen is aan de sociale zekerheid van de loontrekkenden, wanneer inhoudingen voor de sociale zekerheid, met inbegrip van de sector werkloosheid, werden verricht op dit inkomen of op een deel ervan.]1
    Er wordt geen rekening gehouden met het inkomen voortvloeiend uit artistieke activiteiten die definitief beëindigd werden vóór het begin van een werkloosheidsperiode of reeds gedurende twee opeenvolgende kalenderjaren beëindigd werden.
    Het dagbedrag van het inkomen, bedoeld in § 1, wordt bekomen door het netto jaarinkomen te delen door 312. Wanneer het nochtans een activiteit betreft die niet in loondienst wordt uitgeoefend, wordt rekening gehouden met het netto belastbaar jaarinkomen.
    [3 Indien het inkomen een activiteit betreft beoogd in § 1, 1° of 6°, die pas in de loop van het jaar werd aangevat of die eindigt in de loop van het jaar, of indien het inkomen een andere prestatie betreft beoogd in § 1, 2° tot 4°, waarvan de werkloze begon te genieten in de loop van het jaar of waarvan hij ophield te genieten in de loop van het jaar, wordt het dagbedrag van het inkomen bekomen door het jaarinkomen bedoeld in het vorige lid te delen door een aantal dagen dat evenredig is aan de periode gedurende dewelke de activiteit werd uitgeoefend of gedurende dewelke de prestatie werd ontvangen.]3
    (Het in het eerste lid vermelde bedrag wordt gekoppeld aan de spilindex 103,14, geldend op 1 juni 1999 (basis 1996 = 100), volgens de regels bepaald in artikel 113.)
    § 3. In afwijking van § 2, eerste lid, wordt voor de werkloze, bedoeld in [1 artikel 48bis, § 3, tweede lid]1 , het dagbedrag van de uitkering verminderd met het dagbedrag van het inkomen.

 

28aug

Deadlines: geef uw repertoire aan voor 31 december 2018

 

Elk jaar legt PlayRight een deadline vast om uw repertoire aan te geven en ons zo in staat te stellen uw prestaties te identificeren op speellijsten in België en in het buitenland. Uw aangegeven repertoire dient dus als basis voor de rechten die PlayRight zal inzamelen, verwerken en verdelen.

PlayRight wil er graag op wijzen dat 31 december 2018 de uiterste deadline is om uw repertoire in te dienen:

  • voor de muziekopnames die uitgezonden, geëxploiteerd en/of verkocht werden in 2015,
  • voor de audiovisuele opnames die uitgezonden, geëxploiteerd en/of verkocht werden in 2011 en 2012.

HOE WERKT HET?

Voor de afsluitende verdelingen die volgend jaar doorgevoerd worden houden we rekening met de aangiftes zoals die ten laatste op 31 december 2018 zijn ingediend. Aangiftes na die datum worden niet meegenomen en zullen dus geen rechten genereren voor de betrokken referentiejaren.

Dit wil niet zeggen dat uw repertoire geen rechten meer kan genereren voor andere referentiejaren die nog openstaan. Alleen voor de referentiejaren die volgend jaar verdeeld worden is de deadline dan definitief voorbij (muziek: 2015, audiovisueel: 2011 & 2012). Vul uw repertoire daarom op tijd aan via uw onlineportal.

Wachtwoord vergeten? Geef op de thuispagina van uw portal uw e-mailadres in en klik op Ik ben mijn wachtwoord vergeten. U krijgt snel een e-mail met een uitnodiging om een nieuw wachtwoord aan te maken.

« Bijdragen aan te geven » ?

Eens ingelogd in uw webportal kunt u, in de linkerkolom, zien of er nog bijdragen aan te geven zijn. Vergeet niet dat de vervaldatum ook geldt voor deze bijdragen: er kan geen rekening mee gehouden worden en zolang ze niet aangegeven zijn, leveren ze geen rechten op.

TIPS!

  • Noteer dat de kantoren van PlayRight sluiten van 21 december 2018 tot en met 1 januari 2019. Tijdens die periode is uw account manager dus niet beschikbaar.
  • Geef opnames altijd zo snel mogelijk aan. Bekijkregelmatig het overzicht van alle verdeelrondes en deadlines op de thuispagina van onze website,
  • Geef uw bijdragen aan in een paar klikken met het « PlayList » menu,
  • In de PlayRight Portal vindt u het volledige overzicht van wat u (en/of uw vertegenwoordiger) tot nu toe hebben aangegeven.
17jul

Europees auteursrecht en internet

Luc Gulinck is voorzitter van PlayRight, de Belgische vennootschap voor het collectief beheer van naburige rechten van uitvoerende kunstenaars (acteurs en muzikanten)

In De Standaard van 7 juli ll. verscheen een stuk van Dominique Deckmyn over het debat rond de Europese regelgeving op het vlak van auteursrecht op het internet. Daarin stelt hij dat de artiesten zich niet hebben laten horen in de discussie. Internationale organisaties en belangengroeperingen van auteurs en uitvoerende kunstenaars als GESAC, AEPO-ARTIS en IAO vragen nochtans al lang aandacht voor deze urgente kwestie. Ze lieten in de aanloop naar de stemming in het Europese Parlement en daarna luid en duidelijk, in de media en elders, hun ongenoegen blijken over de vertekening van de inzet van het debat. Ook in Vlaanderen lieten GALM (Genootschap Artiesten Lichte Muziek), bij monde van zijn voorzitter Tom Kestens, naast onder meer Koen Wauters en Alex Callier zich horen in aanloop naar het debat.

Google en consoorten wisten die stemmen echter vakkundig te neutraliseren. Dankzij doorgedreven lobbywerk, maar ook dankzij slinkse verleiding van de goegemeente: door hier een paar honderdduizend euro te schenken aan een project van ontheemde kansarme mensen en daar een appje te ontwikkelen waarmee je medische data in bulk kunt analyseren, kopen ze zich al jaren pseudohumanitair krediet. Dat wordt aangesproken wanneer bepaalde initiatieven of ontwikkelingen hun zakenmodel bedreigen. Publieke opinie, beleidsmakers en academici worden op die manier ‘gekocht’ zonder dat ze er zelf erg in hebben.

Los daarvan valt op de evaluatie van de kwestie door Dominique Deckmyn niets af te dingen. Het ging bij de stemming in het Europees Parlement inderdaad helemaal niet om de redding van het internet en het afwentelen van censuur – dat was de ‘framing’ die internetactivisten en bepaalde politici er op hysterische wijze van hebben gemaakt. Het is het discours waar ook piratenpartijen aller landen zich van bedienen: de foute aanname als zou auteursrecht een instrument zijn dat de vrije meningsuiting inperkt. Hoe kan het verspreiden van een muziek- of een audiovisueel werk neerkomen op het vertolken van een mening? Als daaruit al een mening naar voren zou komen, dan toch die van de auteur, en niet die van de verspreider?

Concreet: wie met zijn smartphone opnames van zijn of haar jolige koter de wereld in wil sturen, mag dat vandaag ongehinderd doen. Niets in de teksten die werden weggestemd, had daar ook maar een zier aan veranderd. Mocht het ukje zijn gestuiter evenwel op de tonen van een streepje Prince verrichten, dan zouden volgens die ontwerpbepalingen YouTube en soortgenoten (dus niet de uploader van het filmpje) de rechthebbenden moeten betalen. Wat zou daar in ‘s hemelsnaam mis mee zijn, als je weet wat de geviseerde platformen dagelijks aan waarde gecreëerd door artiesten voor zichzelf binnenhalen? De weggestemde artikelen zouden het evenmin onmogelijk gemaakt hebben om je te uiten als volbloed communist en de gemeenschappelijke eigendom van productiemiddelen te propageren. Als je die boodschap op je Facebookpagin zou opleuken met het Beatles-nummer Revolution, tja, dan zou het winkeltje van Zuckerberg daar een fractie van een cent aan uitvoerders en auteurs voor moeten uitvorken. Et alors?

Anneleen Van Bossuyt (Europees Parlementslid van N-VA) argumenteerde dat de Europese plannen onlineplatformen zouden verplichten een duur systeem te installeren om alle geüploade content voortdurend te monitoren en te filteren. Dat zou een obstakel zijn voor inlandse kmo’s die de YouTubes of Googles van deze wereld willen uitdagen met eigen diensten. Laten we dat argument eens simpelweg omkeren: waarom die technologie niet annexeren? Maak er open source van zodat iedereen ze gratis kan gebruiken – als onteigening kan en mag voor auteurs en uitvoerende kunstenaars, waarom dan niet voor de moguls van het internet?

Dat gezegd zijnde: er is een ei van Columbus dat alle bezorgdheden rond censuur en vrije informatieverspreiding in deze materie kan ontmijnen. Een simpele oplossing, helder in haar eenvoud maar jammer genoeg amper in het debat of in de verslaggeving daarover aan bod gekomen. Ze kan als volgt worden samengevat: laat iedereen die gebruikmaakt van artistieke content – voor commercieel gewin dan wel louter belangeloos – daarvoor een vergoeding betalen in relatie tot gegenereerde inkomsten of behaalde voordelen. Grootgebruikers (en dus, ook hier, niet de consument of de uploader) betalen dan een percentage van hun omzet, ongeacht hun businessmodel, exploitatie- of distributiewijze, aan rechthebbenden. Geen filters of Content ID-systemen meer nodig; een verplichte licentie (zo heet dat in auteursrechtelijk jargon) zorgt vanzelf voor een werkzame manier van vergoeding van de creatieve krachten en de industrie die hen schraagt.

De geschetste premisse kun je toepassen op de all-you-can-eat-modellen van platformen als Spotify, Netflix, Deezer, Apple Music, maar ook op omroepen, kabeldistributeurs, digitale dienstenverstrekkers, diensten die opslag in de cloud leveren, enzovoort. Ze kan gelden voor het lineaire aanbod, voor on demand-diensten en voor in de toekomst te ontwikkelen, vandaag nog onbekende exploitatiewijzen. Technologieneutraliteit moet het kernwoord zijn: welke technische middelen er ook voor de exploitatie van de artistieke content worden ingezet, er gaat altijd een percentage van de omzet naar de geëigende collectieve beheersorganisaties van rechthebbenden, die de gelden verder onder hun leden verdelen.

Zo’n systeem zou door zijn bevattelijke eenvoud goed vallen bij gebruikers en vergoedingsplichtigen. Vandaag verdwalen ze in ondoorzichtige en als te complex ervaren regelgeving. Het zou consumenten daarnaast een soort van fair trade-garantie bieden: de zekerheid dat hun betalingen rechtstreeks ten goede komen aan diegenen voor wie ze zijn bedoeld. Op die manier zou de ontzaglijke waarde die onze artiesten creëren voor de maatschappij voor een billijk stuk naar henzelf terugvloeien, en niet langer in eerste instantie naar de economische krachten die er hun commercieel voordeel mee doen.

Luc Gulinck is voorzitter van PlayRight, de Belgische vennootschap voor het collectief beheer van naburige rechten van uitvoerende kunstenaars (acteurs en muzikanten)

5jul

Geen hervorming auteursrecht in Europa

Vandaag drukte het Europees Parlement op de rem bij de geplande hervorming van het auteursrecht. Waarom en wat nu?

Het vergt één paragraaf theorie om te begrijpen wat er vandaag eigenlijk is gebeurd. Al een tijdje heeft Europa plannen om het auteursrecht te hervormen. Europa wil haar ééngemaakte markt kunnen digitaliseren en om dat mogelijk te maken, dienen de regels inzake auteursrechten en naburige rechten te worden aangepast. Ze moeten worden gemoderniseerd. Die hervorming begon in 2016 bij de Europese Commissie (de Europese Regering). Zij kwam op de proppen met een voorstel, dat vervolgens door het Europees Parlement werd bestudeerd en becommentarieerd. Dat gebeurt in Parlementaire Committees (werkgroepen), waarvan de belangrijkste de JURI-werkgroep is. Die JURI kwam begin deze maand naar buiten met een aangepast voorstel en vroeg vandaag aan het voltallig Parlement de toestemming om vanuit deze tekst verder te gaan praten met de Raad van Europa, met de verantwoordelijke Ministers van de verschillende Lidstaten. Ook hun toestemming is vereist vooraleer een nieuwe Europese regel effectief kan ingevoerd worden.

En het Parlement antwoordde vandaag met een neen. Dit voornamelijk omdat het voorstel een einde maakte aan het gratis gebruik van muziek en film door grote platformen als youtube en facebook. Een nobel doel waar niemand iets op tegen heeft, want het leeuwenaandeel van de uitvoerende kunstenaars worden niet of of onvoldoende betaald voor het onlinegebruik van hun werk. Maar, de uitwerking hield in dat alle platformen, groot en klein, verplicht zouden worden met een filtersysteem te werken. Omdat de platformen zelf verantwoordelijk werden voor de inhoud van hun gebruikers, moesten ze die voor publicatie checken en eventueel weren. Dit werd door meerdere lobbygroepen gebruikt om het einde van het vrij internet te verkondigen. En met succes.

Wil dit nu zeggen dat er niets zal veranderen? Wil dit nu zeggen dat je als muzikant of acteur nog minder beschermd gaat zijn tegen het online gebruik van je prestaties? Neen, het wil enkel zeggen dat het Europees Parlement meer tijd opeist om verder te werken aan een voorstel waar de meerderheid zich wél achter kan scharen. Want, die hervorming is nodig, daar is iedereen het over eens.

Er komt nu een periode aan waarin grote platformen zich zullen profileren als de beschermers van het vrije internet. Samen met onze partners binnen AEPO-ARTIS, volgt PlayRight de werkzaamheden van het Parlement verder op de voet op. Want, het voorstel gaat over véél meer dan een youtube-tax. Het gaat ook (en voornamelijk) over de bescherming die auteurs en uitvoerende kunstenaars verdienen wanneer hun werken en prestaties gebruikt en verhandeld worden binnen de ééngemaakte digitale Europese markt.

Wordt vervolgd.

4jul

De eerste PlayRight+ Prijzen 2018 zijn uitgereikt !

Het academiejaar 2017-2018 is officiëel afgelopen en de eerste proclamaties zijn dan ook achter de rug. Daar waar muzikanten en acteurs werden geproclameerd, ging dat natuurlijk gepaard met het uitreiken van de eerste PlayRight+ prijzen. In Hasselt en Gent gingen de eerste drie prijzen naar drie fantastische vrouwen.

PlayRight+ heeft bijzonder veel bewondering voor diegenen die er reeds van jongs af aan voor kiezen om van muziek of acteren hun toekomstig beroep te maken. Daarom biedt PlayRight+ aan alle hogescholen en universiteiten in België de mogelijkheid om aan pas afgestuurde muzikanten en acteurs een PlayRight+ Prijs ter waarde van 500 euro toe te kennen.

Stien Bovijn (foto: Geert Vanderslagmolen)

In Hasselt, bij PXL-Music, viel de keuze dit jaar op Stien Bovijn. Met “I will become someone I wanna be” maakte Stien een beklijvende Bachelorproef. Ze baseeerde zich op interviews met blinden en slechtzienden niet enkel om vanuit de ervaring van mensen met een visuele handicap muziek te schrijven, maar ze vertrok ook bij het brengen van de muziek vanuit hun leefwereld. Dit resulteerde in een concert in totale duisternis, een totaalervaring waarbij alle andere zintuigen werden gestimuleerd en zelfs gemanipuleerd.

Wil je Stien in de toekomst aan het werk zien, volg haar dan via www.stienbovijn.be of op facebook.

In Gent, aan de School of Arts, vielen Marie Van Den Bogaert en Loes Swaenepoel in de prijzen.

Marie Van Den Bogaert

Marie Van Den Bogaert studeerde af als muzikante en ontving de prijs voor haar uitstekend niveau als uitvoerend muzikante, hetgeen ze aantoonde met haar eindconcert, passend “closure” genoemd. Het was een lyrische cluster van songs, met knipogen naar de neo-soul, mythologie en symbolisme, die verraste en ontroerde.

Ontdek haar veelzijdigheid op haar soundcloud: https://soundcloud.com/vandenbogaertmusic.

Loes Swaenepoel

Ook Loes Swaenepoel kreeg in Gent een PlayRight+ Prijs. De eerst die door de School of Arts uitgereikt voor een alumni van de afstudeerrichting Drama. Loes is een topactrice! Als Loes speelt is de kloof tussen persoon en speler heel klein. Er is een grote directheid tussen haar en het publiek. Ze speelt juist, eerlijk en onpretentieus, zonder zichtbare inspanning en zonder al te veel psychologische inleving. Ze heeft ook een grote fijnzinnigheid als speelster. Ze kan zeer goed bewegen en speelt vanuit het fysieke detail. Er lijkt een voortdurende instabiliteit ingebouwd te zijn waardoor er steeds iets op het spel staat, steeds iets staat te gebeuren dat een onverwachtse uitkomst heeft.

Ook in het professionele werkveld werd ze al opgemerkt en opgepikt, zowel in het theater als in film. Zo zie je haar binnenkort aan het werk in de film “De Collega’s 2.0.” als ‘iets met een K’.

In Gent en Hasselt zijn de PlayRight+ Prijzen 2018 reeds uitgereikt. In het najaar zal PlayRight+ zeker ook nog aanwezig op de proclamaties in Brussel, Mons en Luik.

Wordt vervolgd