NIEUWE WETGEVING VOOR DE AUDIOVISUELE SECTOR

Met unanimiteit goedgekeurd in het Parlement: op 14/11/2018 werd een nieuwe wet gestemd in verband met de wetgeving voor de audiovisuele sector. De wet kwam er op initiatief van Minister Kris Peeters en voorziet enerzijds in bijkomende verplichtingen voor de distributeurs van televisiepakketten en anderzijds in een aanpassing van de billijke vergoeding voor audiovisuele prestaties. Met deze twee grote wijzigingen wordt de audiovisuele sector in België grondig hertekend.

 

De keuze voor rechtszekerheid.

Met een aparte regeling voor de mededeling aan het publiek via directe injectie wordt een einde gemaakt aan een discussie die al meer dan een decennia aansleept en zet de wet in op rechtszekerheid.

Directe injectie is een moderne techniek die gebruikt wordt door zenders om hun programma-signalen tot bij distributeurs van televisiepakketten (Telenet, Proximus, Orange, Steevie, etc.) te krijgen. Als consument merk je hier niets van, maar de techniek zorgt alle jaren voor onzekerheid.

Bij traditionele kabeldoorgifte voorziet de omroep nog in een eigen uitzending (via satelliet), die door de distributeurs wordt opgevangen om vervolgens in hun kabelnetwerk te worden geïnjecteerd. Kabeldistributeurs stelden zich in de begindagen als het ware op als piraten die (gratis) signalen uit de lucht plukten om aan hun klanten door te verkopen. Begin jaren ’90 werd daarom voorzien in een wettelijke verplichting voor de distributeurs om de inkomsten die ze halen uit het doorverkopen van de signalen te delen met de omroepen en andere rechthebbenden. Voor het vergoeden van die laatste (auteurs, producenten en uitvoerende kunstenaars), geldt de verplichting van het collectief beheer.

De rechtszekerheid die werd voorzien zorgde voor een betere samenwerking tussen distributeurs en omroepen, in die mate dat sommige zenders hun signalen zelfs rechtstreeks zouden aanleveren. Dit door gebruik te maken van de techniek van de directe injectie. Distributeurs plukken de signalen niet langer uit de lucht, maar krijgen ze rechtstreeks aangeleverd van de omroepen via een directe (kabel)lijn. Sommige omroepen zijn zelfs zo ver gegaan dat ze stopten met het zelf uitzenden van hun signalen, maar enkel nog vertrouwen op de distributeurs om hun uitzendingen bij de kijkers te krijgen.

En dat was voor bepaalde distributeurs reden om te stellen dat er niet langer sprake is van een kabeldoorgifte. Er zou in dat geval geen doorgifte meer zijn van een uitzending, maar van een uitzending via het netwerk van de distributeur. De distributeur is dan niet langer doorgever, maar enkel leverancier van een uitzend-infrastructuur.

De discussie is meer dan technisch, want wanneer de activiteit van de distributeur niet als een kabeldoorgifte wordt beschouwd, dan geldt de wettelijke verplichting om auteurs, producenten en uitvoerende kunstenaars te vergoeden via het collectief beheer niet langer. Omroepen beschikken immers over het recht om uit te zenden en zijn bijgevolg de enige die moeten vergoed worden. Er werd dan ook geweigerd om de andere rechthebbenden nog een eigen vergoeding te betalen, hetgeen aanleiding gaf tot oeverloze discussies en lange en uitputtende procedures.

De wet van 14 november 2018 maakt nu een einde aan dat tijdperk. De wet erkent dat er in geval van directe injectie sprake is van één mededeling aan het publiek die door de omroep en de distributeur gezamelijk wordt uitgevoerd. Maar, de wet benadrukt dat beide partijen een aparte economische activiteit verrichten en verplicht omroep én distributeur om auteurs, uitvoerende kunstenaars én producenten te vergoeden voor hun aandeel in de uitzending via directe injectie.

Om die vergoeding in goede banen te leiden, heeft de wet zich laten inspireren op de regeling die in 2014 werd ingevoerd voor de doorgifte via de kabel en die net tot doel had om een correcte verdeling van de vergoeding over de verschillende rechthebbenden te garanderen. Dit door voor auteurs en uitvoerende kunstenaars een niet-overdraagbaar recht op vergoeding te introduceren waarvoor bovendien het collectief beheer verplicht is.

Voor de uitzending via directe injectie wordt nu een gelijkaardig vergoedingsrecht toegekend aan auteurs en uitvoerende kunstenaars. Gelijkaardig in die zin dat het een niet-overdraagbaar recht betreft waarvoor het collectief beheer verplicht wordt en dat de wet benadrukt dat iedere categorie van rechthebbenden de vergoeding via haar eigen collectief beheer moet innen. De wet gaat zelfs nog een stap verder in de bescherming van de uitvoerende kunstenaars, in die zin dat het recht op vergoeding niet enkel ten aanzien van de distributeur geldt, maar ook ten aanzien van de omroep.

Als acteur of muzikant moet je je dus geen zorgen maken over het contract dat je tekent. Het recht om vergoed te worden voor de uitzending via direct injectie kan je niet overdragen aan een producent, ongeacht of dat een onafhankelijke producent of de omroep zelf is.

Geen parallel.

De tweede grote wijziging die wordt doorgevoerd is de aanpassing van de billijke vergoeding voor audiovisuele prestaties, of beter: de afschaffing ervan.

Ook dit was een discussie die al bijzonder lang aansleepte. Voor uitvoerende kunstenaars geldt al sinds 1994 het principe van de billijke vergoeding voor wat betreft de uitzending . Dat komt erop neer dat een omroep aan muzikanten of acteurs geen toestemming moet vragen om diens prestaties uit te zenden, maar dat er wel een vergoeding moet worden betaald. Die verplichting geldt bovendien ook voor zij die op een secundaire manier muziek gebruiken (winkels, restaurants, evenements, etc).  Voor muziek is het een Europese verplichting en bestaan er al jaren tarieven. Voor audiovisuele prestaties is dit een Belgische keuze, maar bleek het alsnog onmogelijk om tot tarieven te komen.

In 2014 bevestigde de wetgever nog de keuze voor de billijke vergoeding voor audiovisuele prestaties en werd er voorzien in een nieuw systeem om makkelijker tot tarieven te komen. Van dit nieuwe systeem werd gebruik gemaakt om de tarieven voor muziek te vernieuwen, maar voor het audiovisuele gedeelte bleek het water toch nog te diep. De wetgever hakt nu de knoop door en beperkt de billijke vergoeding voortaan tot muziekopnames.

Als acteur krijg je voortaan een exclusief recht voor de uitzending door de omroep, maar – mede door de werking van het vermoeden van overdracht – zal je zelden in de situatie komen waarin je op basis van dit recht een vergoeding van een omroep zal kunnen vorderen. Het is de producent die vergoed wordt door de omroep en het contract met die producent bepaalt wat jouw aandeel zal zijn.

Behalve dan in het geval dat de omroep beslist om uit te zenden via directe injectie. In dat geval krijg je immers wel een niet-overdraagbaar recht op vergoeding dat je – via het collectief beheer – rechtstreeks ten aanzien van de omroep kan laten gelden.

Nieuwe techniek, betere rechten.

Ondanks het feit dat PlayRight de mening is aangedaan dat het niveau van bescherming van uitvoerende kunstenaars niet mag afhangen van de gebruikte techniek, zijn we bijzonder verheugd dat voor de moderne techniek van directe injectie werd gekozen voor een hogere bescherming voor muzikanten en acteurs. Met steeds meer zenders die overschakelen op directe injectie, lijkt het nieuwe evenwicht toekomstgericht te zijn.

De wet van 14 november 2018 is het resultaat van de verenigde krachten van auteurs, producenten en uitvoerende kunstenaars en kan dus rekenen op een brede steun binnen de sector. PlayRight rekent er daarom op dat de uitvoerende kunstenaars in België vanaf 2019 hun rechten ook daadwerkelijk zullen kunnen laten gelden.

Met 130 stemmen voor en slechts 0 stemmen tegen, heeft de Minister bovendien de nodige politieke steun om deze Belgische oplossing in de komende maanden te verdedigen op het Europese niveau waar er ook wordt gezocht naar een evenwichtige oplossing voor de directe injectie.

10 tips om je opnames gemakkelijk aan te geven

Je repertoire aangeven, de PlayRight playlist, de online portal, voor velen klinkt dit misschien vrij ingewikkeld en onbekend.

Het is echter belangrijk dat je even de tijd neemt om jouw opnames online te registreren, want die leveren je namelijk rechten (en dus geld) op!
Om het jou gemakkelijk te maken, zetten wij even de belangrijkste zaken op een rijtje:

1. Meld je aan via de knop PlayRight portal. Log in met je e-mailadres en je paswoord.

2. Kies het type opname van je artistieke prestatie

  • Muziek: klassieke of niet-klassieke opname
  • Audiovisueel (niet-muzikale artistieke prestatie als acteur in audiovisuele opname)
  • Dubbing en post-synchronisatie (stemopname, voice-over, etc.)
  • Muziek in audiovisueel (artistieke prestatie als muzikant in audiovisuele opname)

3. Klik op ‘Aangifte toevoegen’.

Een formulier wordt geopend en dan kan je alle informatie toevoegen.

4. Je aangifte valideren

Zodra de informatie is ingevuld, klik je op “Opslaan” om je aangifte te bevestigen. Dit zal worden toegevoegd aan je repertoire.

@Muzikanten: indien je het volledige album wil aangeven, kan je alle gevraagde informatie een eerste keer invullen op het formulier, en dan klikken op “Bewaar en kopieer”: met deze optie kan je de ingevulde gegevens kopiëren en plakken, zodat je het niet opnieuw moet doen voor alle nummers op eenzelfde album. Het enige veld dat je met deze optie nog hoeft in te vullen, is de titel. Zodra alle titels zijn ingevoerd, klik je op “valideren”.

5. Bijdragen aan te geven in je portal?

Vergeet zeker niet te kijken op je online portal of je eventueel bijdragen hebt aan te geven. Dit zijn opnames die PlayRight op basis van research aan je repertoire heeft toegevoegd, maar die dus nog niet door jou zijn aangegeven. Het is belangrijk dat je deze bijdragen zelf aangeeft, vóor de deadline verstrekt.

6.  Muzikanten: gebruik de PlayRight Playlist om je muziekopnames aan te geven.

Om jouw rechten voor het Belgisch grondgebied te berekenen, baseert PlayRight zich op de speellijsten van de Belgische radiozenders en de verkooplijsten van Ultratop. Deze playlists kan je via de   PlayRight Portal terugvinden via het menu PlayList, en op die manier kan jij je opnames super gemakkelijk en snel aangeven!

7. Respecteer de deadlines!

Elk jaar legt PlayRight een deadline vast om je repertoire aan te geven. Na aangifte van je repertoire identificeren wij je prestaties op speellijsten in België en het buitenland. Op die manier worden de rechten die jou toebehoren voor jou ingezameld, verwerkt en verdeeld.

De volgende deadline is 31 december 2018 voor:

  • muziekopnames die uitgezonden, geëxploiteerd en/of verkocht werden in 2015;
  • audiovisuele opnames die uitgezonden geëxploiteerd en/of verkocht werden in 2011 en 2012.

8.  Geen aangifte = geen rechten.

Voor de afsluitende verdelingen die volgend jaar worden uitgevoerd, houdt PlayRight enkel rekening met de aangiftes die voor de deadline (31 december 2018) werden ingediend. Geef je daarna je opnames aan, dan zullen die voor de betrokken referentiejaren die volgend jaar verdeeld worden geen rechten genereren.

Dit betekent echter niet dat ze voor volgende referentiejaren die nog niet werden afgesloten geen rechten zullen opleveren. Het blijft dus belangrijk te allen tijde je opnames aan te geven via de PlayRight Portal.

9. Hou onze verdelingskalender in de gaten.

Via de homepage van onze website kan je gemakkelijk de verdelingskalender raadplegen per referentiejaar. Zo weet je wanneer welke verdelingen worden uitgevoerd, en kan je op tijd je repertoire aangeven.

10.  Contacteer je account manager voor hulp.

Heb je toch nog twijfels of vragen? Dan kan je altijd bij jouw account manager terecht. Wie je account manager is, alsook zijn/haar gegevens, kan je via je online dossier raadplegen.

Hou er rekening mee dat de kantoren van PlayRight zullen gesloten zijn van 21 december 2018 tot en met 1 januari 2019.

PLAYRIGHT IS GESLOTEN OP DONDERDAG 1 EN VRIJDAG 2 NOVEMBER

PlayRight is gesloten op donderdag 1 en vrijdag 2 november. We staan terug tot jullie dienst op maandag!

PlayRight verdeelt €2,6 miljoen aan naburige rechten onder muzikanten voor 2017

PlayRight heeft een eerste verdeling uitgevoerd voor de naburige rechten van muziekopnames voor het referentiejaar 2017. Dit omvat het aandeel van billijke vergoeding, privé-kopie en leenrecht dat werd geïnd voor muziekopnames die werden uitgezonden en/ of verspreid in 2017.

 

Muziek 2017 – ONZE PLAYLIST

Voorafgaand aan de verdeling stelt PlayRight een playlist op die gebaseerd is op de playlists van de Belgische radiozenders en de Ultratop verkoopscijfers van 2017.

PlayRight streeft zoveel mogelijk naar transparantie en gebruiksvriendelijkheid. Daarom hebben aangesloten muzikanten directe toegang tot deze playlists via het Playlist menu in het online portal, waar ze met enkele klikken hun repertoire kunnen aangeven. Het kan echter gebeuren dat een aantal van de opnames waaraan u deelnam en die aan uw repertoire zouden moeten worden toegevoegd niet voorkomen in het playlist menu. In dat geval kan u uw prestaties alsnog aangeven via het menu “repertoire”.

Muziek 2017 – AANGIFTE

Elke verdeling is gebaseerd op de repertoires die werden aangegeven door onze muzikanten of hun vertegenwoordigers. Wie nog geen aangifte heeft gedaan, of zijn of haar repertoire nog moet aanvullen, heeft hiervoor nog de tijd tot 31 december 2020. Na deze datum wordt het referentiejaar 2017 afgesloten, en wordt een laatste verdeling uitgevoerd.

NOG GEEN LID?

Ben je een uitvoerende artiest maar ben je nog niet aangesloten bij PlayRight? Ben je ook niet aangesloten bij een zusterorganisatie in het buitenland? Registreer je dan nu gratis!

ARNAUD CABAY & PETRA URBANY, LAUREATEN VAN DE PLAYRIGHT+ PRIJZEN 2018 VAN HET CONSERVATORIUM VAN BRUSSEL

Voor de vierde etappe van de PlayRight+ prijsuitreiking moesten we niet ver gaan: de docenten van het departement Jazz en het departement Theater en Woordkunsten van het Conservatorium van Brussel kozen ervoor de prijsuitreiking te laten doorgaan in het Jazz Station in Brussel.

Samen met het Conservatorium van Brussel, ruilden de studenten hun schoolbanken in tegen het podium van het Jazz Station, waar de eerste jam van het seizoen plaatsvond, omgedoopt tot “Jam Students“. Voor de gelegenheid mochten de winnaars van de PlayRight+ prijs hun eigen performances presenteren.

Photo ©Roger Vantilt

De docenten van het departement Jazz van het Conservatorium selecteerden Arnaud Cabay, drummer en net afgestudeerd aan het Conservatorium van Brussel.

“Gedurende zijn zes jaar durende studies, heeft Arnaud, een gepassioneerd en fascinerende student, zich een opmerkelijke klankrijke identiteit weten te smeden. Deze prijs is niet enkel een beloning voor hem, maar zal hem ook de eerste pagina van zijn professionele carrière helpen schrijven. Ik ben er zeker van dat hij de PlayRight-prijs verstandig zal gebruiken.” Thomas Grimmonprez (Vert.)

Voor de eerste prijs die werd toegekend aan een student van de optie Theater en Woordkunst, selecteerde de optieraad Petra Urbany. Haar carrière aan het conservatorium verdient heel wat lof:

« Het was een groot plezier om het leertraject van Petra te mogen begeleiden tijdens de jaren die ze aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel heeft doorgebracht. Petra maakt deel uit van een handvol waardevolle studenten die betekenis geven aan ons vak, ons dingen in vraag doen stellen, en van ons eeuwige leerlingen maken.

Petra kwam aan in het Conservatorium met een rugzak en een hart vol herinneringen aan Hongarije, een subliem en vurig gevoel van politiek engagement, en poëtische betrokkenheid. 

Ze bewandelde de weg die haar opleidde tot actrice met gratie, bescheidenheid en een hartverscheurend gevoel van dankbaarheid.

We zijn enorm blij dat haar talent en haar inspanningen vandaag worden beloond met deze prijs. Wij hopen dat dit de eerste steen is van haar carrière en wensen haar een succesvolle en vervullende artistieke toekomst. » De Optieraad van Theater en Woordkunsten (Vert.)

Wilt u ook een PlayRight+ prijs uitreiken op uw school? Contacteer ons via .

Hoe deelnemen?

De prijs is voorbehouden voor:

  • Studenten van hogescholen of universiteiten die erkend zijn om diploma’s uit te reiken,
  • Opleidingen op Bachelor- of Masterniveau voor muzikant of acteur,
  • Studenten die afstuderen en hun diploma valideren bij de volgende proclamatie (juni 2019)

Wie beslist over de selectie?

De faculteit in kwestie krijgt de volledige vrijheid om te beslissen wie de PlayRight+ prijs ontvangt. Omdat verondersteld wordt dat de professoren hun studenten het best kennen en hen gedurende de volledige opleiding volgen, mogen zij de winnaar of winnares van de prijs aanduiden. Het enige criterium dat in deze context moet worden gerespecteerd: de selectie moet gebaseerd zijn op basis van de prestaties als uitvoerende kunstenaar.

Drie nieuwe laureaten voor de PlayRight+ prijzen 2018

Richting LUCA School of Arts in Leuven en het Koninklijk Conservatorium van Mons – ARTS2 voor de derde etappe van de prijsuitreiking PlayRight+ 2018. Net zoals vorig jaar ontvingen de drie laureaten hun Playright+prijs van telkens €500 tijdens de proclamatie. De onderwijsploegen van de masters in kwestie (master Muziek, optie “instrument” in Leuven, Dramatische kunst en de master optie muziek in Mons) selecteerden elk een student(e) die zich onderscheidde tijdens zijn of haar leerproces en opleiding tot uitvoerend kunstena(a)r(es).

 

De jonge pianist rondde dus net zijn master Muziek af aan de LUCA School of Arts, Campus Lemmens.

“Zijn parcours aan onze school is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Hij diende zich vijf jaar geleden aan als een matige tot goede student. Het eerste jaar behaalde hij nipt onderscheiding maar daarna schoot hij pas echt uit de startblokken. Het was een genoegen de ruwe diamant die hij bij aanvang was te mogen slijpen en hem gaandeweg meer en meer te zien schitteren. Hij ontpopte zich tot een intelligente en gevoelige musicus en buitengewoon virtuoze pianist. Dat al deze kwaliteiten uiteindelijk kwamen bovendrijven en dat hij de ene na de andere overwinning behaalde tijdens nationale en internationale competities, heeft hij vooral te danken aan zijn niet aflatende werkkracht. Dat verdient ons grootste respect.”

De jonge Spaanse saxofonist, Raúl Cicuéndez Zarco, studeerde eerst aan de Musikene (de muziekhogeschool van Baskenland). Hij haalde een Bachelor en zette zijn studies verder met een Master in interpretatie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, gevolgd door een aggregaat aan het Conservatoire Royal de Mons – ARTS2.

Gepassioneerd door multidisciplinaire artistieke creatie, ziet hij het vermengen van kunstvormen binnen een en hetzelfde werk als een esthetisch doel.  Een onderzoek dat hij al opstartte tijdens zijn recitalproject voor de masteropleiding in Brussel, waarvoor hij zich baseerde op de theorie van de menselijke behoeftehiërarchie van Maslow: een subtiele mix van livemuziek, opnames, dans en lichtspel.

Raúl Cicuéndez Zarco speelde concerten met allerlei ensembles (soloperformances, duo’s, trio’s, quatuors, orkest,…) en in heel wat landen: Japan (muziekvakbeurs «Suono Italia» 2010), België (Festival Musiq3 2016), Artonovfestival bij BOZAR in 2016), Frankrijk (kamermuziekfestival van Dax 2011), of Spanje (Muziekfestival “Quincena Musical” 2015, Aste Nagusia 2015, Heineken Jazzaldia 2014, Kutxafestival 2015, Intercentros Melómano 2010).

Raúl Cicuéndez Zarco legde een voorbeeldig traject af. Van zodra hij aankwam in ons land is hij interdisciplinaire projecten beginnen uitwerken, waarbij hij in zijn muzikaal werk elementen uit de psychologie integreerde, zoals de behoeftepiramide van Maslow of de archetypentheorie van Jung. Die laatste voedde zijn nieuw project, dat enkele dagen geleden in première ging tijdens het openingsconcert van het derde seizoen van de Midis d’Arts² in Arsonic, nadat de jury van juni het al op een schitterende manier te horen kreeg op dezelfde locatie. De beroepscarrière van Raúl gaat nu van start, die hopelijk rijk zal zijn aan de meest diverse ervaringen! (Woord van de jury)

Emilie Franco heeft vooral interesse voor werken over de plaats van individuen die in de marge van de instellingen belanden. Ze studeerde eerst sociologie; maar besloot na haar master terug te keren naar haar eerste passie, acteren, en een theateropleiding te volgen aan het ARTS2 / Conservatoire Royal de Mons.

Zonder dat ze het zag aankomen, kreeg ze al snel voeling met performancekunst.
Vanaf 2015 creëerde en speelde ze allerlei hybride projecten, waarin ze elementen verwerkte uit performance, beeldende kunst, circus, butohdans of ook wel elektronische muziek.

Emilie kreeg Afrikaans-Amerikaanse muziek ingelepeld en vandaag schrijft en speelt ze bluesnummers. Haar muzikale creaties vinden geregeld een weg naar haar werk als actrice en regisseuse.

In 2018 stelt ze een schets voor van haar laboratoriumonderzoek met een ploeg van acteurs, beeldende kunstenaars en geluidskunstenaars: «RESTE A SAVOIR SI ON PASSE A L’ACTE?», een multidisciplinair werk dat een ontmoeting wil zijn tussen performancekunst en dramatische tekst.

“Vertolkster, onderzoekster, performer… Emilie Franco is een kunstenaar met engagement, die zich ten dienste stelt van anderen, van haar werk, van een creatieproces. We appreciëren natuurlijk haar talent, dat ook opgemerkt werd door een externe jury tijdens haar eindwerk, maar we kennen vooral de energie en nauwkeurigheid waarmee ze elk project te lijf gaat, tijdens haar hele parcours en zonder ooit teleur te stellen. Ze was een echte steunpilaar voor al haar medewerkers, de kunstenaars die ze uitnodigde en haar partners op de scène.” Sylvie Landuyt, directrice van de theaterafdeling van ART2″

Antonin Compère : laureaat van PlayRight+-prijs aan het IAD

PlayRight+ trekt de prijsuitreikingen weer op gang. In samenwerking met de docententeams van hogescholen en Belgische universiteiten start een nieuwe ronde om studenten te belonen die zich tijdens hun opleiding onderscheiden hebben als uitvoerend kunstenaar . 

Antonin Compère, laureaat van de PlayRight+-prijs 2018 aan het IAD

Antonin Compère, laureaat van de PlayRight+-prijs 2018 aan het IAD

De ceremonie van dinsdag 18 september aan het IAD was bjizonder, omdat we voor het eerst samenwerkten met dit Institut des Arts de diffusion. De ploeg van hun master Dramatische kunst koos een laureaat volgens een aantal criteria die ze vrij kunnen bepalen. Als organisatie die naburige rechten int en verdeelt is het enige criterium dat we opleggen aan de selectie van een laurea(a)t(e) dat de selectie zich moet baseren op de prestaties van een student als uitvoerend kunstenaar .

Voor de rest krijgt het docententeam totale vrijheid om te bepalen wie de prijs van PlayRight+ toebedeeld krijgt. De aankondiging van dit mooie nieuws was in handen van Luc Van Grunderbeeck, de directeur van de richting dramatische kunst aan het IAD die ook afscheid neemt van de school na 25 jaar trouwe en uitstekende dienst:

Kiezen is altijd moeilijk, schijnbaar subjectief en volkomen oneerlijk ten opzichte van iedereen die niet gekozen werd. Maar de prijs van Playright+ kan nu eenmaal niet opgesplitst worden.

Aan ons dus om na te denken en voorstellen naar voor te schuiven. 

In dit geval leek het ons (in elk geval dit jaar) een goeie piste om, eerder dan efficiëntie op een podium, uitmuntendheid, stemkwaliteiten of wat dan ook, een parcours te belonen vol momenten van bewustwording, inzet, moed, creativiteit en nederigheid.

We wilden dus een opsteker geven aan een student die zich tijdens zijn parcours onderscheiden heeft door de manier waarop hij of zij zichzelf in vraag stelde, gedreven was om op onderzoek te gaan, gretig en vol nieuwsgierigheid, die initiatieven nam, die kwam aanzetten  met wilde acrobatieën, zowel fysiek als dansant, die koppig bleef werken aan dingen die niet vanzelfsprekend bleken of om wat in zijn of haar hoofd zat ook uit te werken, met een onberispelijke ethiek (die tot uiting kwam in kritieken op vertoningen of schoolinitiatieven), die zich solidair toonde met andere studenten en blijk gaf van engagement op alle niveaus, dat voelbaar was tijdens schoolvergaderingen. En dan hadden we het nog niet over die lach, die uitstraling, die poëzie. 

Vandaag zijn de acteurs die na hun opleiding toetreden tot het theaterlandschap veel meer dan gewone uitvoerders. Er wordt van hen verwacht dat ze ideeën naar voor schuiven voor projecten, reflecties, inzichten over hoe de wereld in elkaar zit, of dit nu vanuit een politiek, sociaal of literair perspectief is, of dat ze een visuele, plastische, lichamelijke benadering (of alles tegelijk) voorstellen, die ORIGINEEL is.

In de theateropleiding van het IAD zijn we er ons van bewust dat we de studenten moeten voorbereiden om een antwoord te kunnen bieden op deze nieuwe tendens. Geleidelijk passen we ons programma aan om openingen te creëren naar meer zelfstandigheid, ook door te luisteren naar voorstellen van studenten. Het is trouwens in die context dat we studenten de kans geven, als ze dat willen, om hun studies met een jaar te verlengen als ze op een specifiek project broeden.

De student die we dus dit jaar voordragen voor de prijs van PlayRight+, wilde zijn bijkomend jaar wijden aan een poging om een opmerkzame creatie uit te werken. Hij werd een soort ceremoniemeester of een spelleider, hij trainde zich in lichaamstaal via opleidingen buiten de school, omdat hij erg goed wist wat hij nodig had. Hij verzamelde een acteursploeg om zich heen met allerlei achtergronden en onder zijn vleugels leverde deze ploeg een indrukwekkend resultaat af, dat zich bewoog tussen spel, improvisatie, een wilde race, muziek, onwaarschijnlijke heldhaftige fantasygevechten, schaamteloosheid, enz. In deze indrukwekkende vertoning speelde, keek en stuurde onze ceremoniemeester voortdurend. Hij stuwde de voorstelling vooruit met een spelplezier en autoriteit die vanzelfsprekend leken en creëerde elke avond opnieuw een andere voorsteling in het hier en nu, voor de ogen van de toeschouwers. Een opus dat radicaal afweek van alles dat wij hem hadden kunnen aanleren. Tot grote vreugde van onze docenten, omdat het aantoont dat we geen kader opgelegd hebben, maar hulp boden en aanwakkerden. Deze creatie leverde hem in juni al de grootste onderscheiding op. 

Ik heb het natuurlijk over Ouloulou-Volcanique, en vanzelfsprekend, voor wie het nog niet geraden had, over Antonin Compère.

Binnenkort speelt Antonin Compère in C12, in een theatrale dansvoorstelling van Lorena Spindler: Softness.

Tegelijk werkt hij aan de spreiding voor zijn eigen stuk Ouloulou-Volcanique.

Audiovisueel werk 2014-2015: PlayRight verdeelt €752.000 aan naburige rechten

PlayRight verdeelt meer dan €752.000 aan naburige rechten, voor audiovisueel werk dat verspreid werd in België in 2014 en 2015. Dit is een eerste verdeling, je kan je repertoire voor deze referentiejaren nog altijd aangeven.

Deze verdeling werd berekend op basis van je aangegeven repertoire in onze databank. Als je nog opnames wil aangeven voor deze periode, heb je nog tijd tot 31/12/2020.

Hoe werden deze rechten verdeeld?

De aanwezigheid van muziek in een audiovisueel werk genereert ook rechten. Voor deze verdeling legde de Raad van Bestuur, in overeenkomst met het algemeen reglement van PlayRight, een lijst vast met de televisiezenders die meegenomen moesten worden in de berekening en een minimaal publieksaantal dat elk audiovisueel werk moet halen om in aanmerking te komen.

Op basis van die parameters hebben we een eerste verdeling uitgevoerd voor programma’s van de volgende zenders:

PlayRight moet bij de definitieve verdeling voor elk werk drie jaar terug in de tijd kunnen gaan. Daarom creëert PlayRight voor elk werk een virtuele casting. Die laat toe om de rechten voor kunstenaars die hun aangifte misschien nog niet deden tijdelijk te reserveren.

Voor deze eerste verdeling baseert PlayRight zich op de berekening van rechten voor audiovisuele werken op:

  • fictie,
  • tekenfilms,
  • louter of hoofdzakelijk muzikale uitvoeringen (muziekshows, concertopnames, opera, musical, muzikale komedie,…)

De rechten voor deze drie categorieën worden echter niet volledig verdeeld. Op het moment van de afsluitende verdeling verdeelt PlayRight de resterende vergoedingen voor deze categorieën, alsook voor de audiovisuele artistieke prestaties in diverse programma’s.

In tegenstelling tot wat gangbaar is voor muziek, liggen maar twee vergoedingen aan de basis van je rechten als acteur en/of muzikant in audiovisuele werken:

De twee verdelingen die PlayRight net uitvoerde komen van vergoedingen voor privékopie en leenrecht, voor een totaal van € 752.000. De berekening en verdeling van de overige rechten wordt afgesloten in 2021.

Heb je nog vragen met betrekking tot deze twee verdelingen? Aarzel dan niet om contact op te nemen met je Account Manager (hun gegevens staan in het linkerluik van je webportal, eens je ingelogd bent).

Volgende verdeling: muziekrechten voor het referentiejaar 2017.

Een naburig recht op streaming?

Op maandag 10 september hernam het Europees Parlement haar werkzaamheden. Eén van de punten op de agenda tijdens die eerste week is de felbesproken Richtlijn on Copyright in the Digital Single Market. Wat mogen we verwachten?

Vooraleer een richtlijn tot Europese wet wordt verklaard, moet de tekst ervan op het akkoord van alle Europese instellingen kunnen rekenen: de Commissie, de Raad én het Parlement. Het is pas wanneer elk van de drie een duidelijke positie kunnen innemen dat ze de zogenaamde ‘trilogues’ kunnen opstarten. Het voorstel zelf komt van de Commissie, dus hun positie kenden we reeds op september 2016. De Raad bereikte eind mei 2018 ook een akkoord. Het was enkel nog wachten op het Parlement.

Binnen het Parlement werd het voorstel van de richtlijn besproken door meerdere ‘werkgroepen’, ieder vanuit zijn eigen specialisatie. Het was de werkgroep juridische aangelegenheden (JURI) die in juli met een compromistekst naar het voltallige Parlement stapte en daar de goedkeuring vroeg om op basis van die tekst de onderhandelingen met de Raad en de Commissie te kunnen opstarten.

Maar die goedkeuring kregen ze niet. De Duitser Axel Voss, verantwoordelijk voor het opstellen van de compromistekst, kreeg geen meerderheid van het Parlement achter zich en werd het zomerreces ingestuurd met huiswerk.

Het Parlement stemde de compromistekst weg omdat die de tekst de vrijheid op het internet te fel zou beperken, een vrees die de lobby van enkele tech-giganten er bij meerdere Parlementleden goed had ingeprent. Maar het compromis betrof veel meer dan dat. Het bevatte ook regels die de uitvoerende kunstenaar (muzikant én acteur) rechtstreeks raken en meer bepaald diens positie binnen de steeds groter wordende online markt van video-on-demand en muziekstreaming. Wat dat betreft was het een vooruitgang ten aanzien van het voorstel van de Commissie. Het bood nog niet de garantie van bescherming waarop we gehoopt hadden, maar was een goede basis om een betere bescherming op het internet uit te bouwen. Daarom werd het ondersteund door PlayRight, haar collega-beheersvennootschappen in Europa, alsook de Europese federaties en gildes van muzikanten en acteurs.

Tijdens de zomermaanden heeft Axel Voss verder gewerkt aan een nieuwe compromistekst, die hij op 5 september indiende. Samen met onze partners in Europa hebben we kunnen vermijden dat de bepalingen die rechtstreeks de toekomst van onze muzikanten en acteurs betreffen verder werder aangepast. Morgen, op 12 september, krijgt het Parlement een tweede kans om het compromis goed te keuren en we hopen dan ook samen met jullie dat ze dit zal doen.

JOHAN HOOGEWIJS, COMPONIST & MUZIKANT OP AANVRAAG

De term ‘uitvoerende kunstenaars’ dekt heel wat ladingen en houdt niet op bij studiomuzikanten of filmacteurs. Wie zijn de leden van PlayRight? Johan Hoogewijs is aangesloten als opdrachtcomponist, hij is vooral actief in de audiovisuele sector. Zijn samenwerkingen laten hem toe om allerlei projecten met elkaar af te wisselen en omdat hij zijn muziek vaak zelf inspeelt levert ze ook naburige rechten op. Hoe word je muzikant-componist in opdracht?

Ik werk hoofdzakelijk voor film en televisie, voor theater en dans in mindere mate. Na zes of zeven jaar jingles voor Jan Hautekiet bij Studio Brussel, ben ik beginnen componeren voor fictieseries als Langs de kade, Niet voor publicatie, Heterdaad,… In Nederland mocht ik naast allerlei reeksen ook een zevental films maken, zoals Bloedbroeders van Arno Dierickx (2008) en Het leven uit een dag van Mark De Cloe (2008). Dankzij de tax shelter kwam ik intussen ook bij een aantal buitenlandse producties terecht, zoals Heute bin ich blond van Marc Rothemund in Duitsland (2013) en recent nog Le collier rouge van Jean Becker in Frankrijk (2018).

Wat doet een opdrachtcomponist en muzikant?

Wie me vraagt, kan me krijgen. Ik componeer zelden zonder specifiek doel, maar laat me graag leiden door de opdracht die ik krijg. Dat kan erg breed gaan, van piano of synthesizer tot meer klassiek repertoire. Een duidelijke signatuur zoals die van Wim Mertens heb ik niet, maar ik vind het net een rijkdom dat ik zoveel verschillende paletten aankan. Het resultaat is altijd nieuwe muziek, in samenspraak met de regisseur en de producer.

Hoe komen regisseurs bij jou terecht?

Als regisseur krijg je niet altijd de vrijheid van je producenten om zelf een team te kiezen. Voor cameramensen en monteurs vechten ze dan meestal wel. Wat overblijft zijn dan de componisten, de setbouwers,…

Op dat vlak is de tax shelter een zegen en een vloek. Een coproductie heeft soms alleen nog budget voor iemand met een bepaalde nationaliteit. Dat kan dan voor of tegen je werken. Tegenwoordig heb je zelfs gespecialiseerde firma’s die alleen maar taxshelterfondsen binnenhalen. Die gaan dan via aanspreekpunten als studio’s of de recent opgerichte Belgian Screen Composers Guild op zoek naar componisten.

Deelnemen aan competities is ook steeds meer schering en inslag. Sommige huizen bieden voor een demo wel een bepaalde som, maar vaak betekent dat ook werken zonder te weten of je betaald zal worden. Als je samen met honderd anderen meedoet aan een competitie voor een nieuwe Ketnetsong kunnen ze die natuurlijk moeilijk allemaal vergoeden. Intussen steek jij daar je tijd in en hebben zij zekerheid over het eindresultaat.

Wanneer hoorde je voor het eerst over naburige rechten als een mogelijke bron van inkomsten?

Midden de jaren negentig stelde Microcam me voor om lid te worden. Die organisatie is later opgegaan in Uradex, dat daarna omgevormd werd tot PlayRight. Toots Thielemans had me verteld dat hij bijvoorbeeld regelmatig geld kreeg voor spotjes die hij ooit opgenomen had in Zweden. Ik wist dus al dat ik naburige rechten kon claimen, omdat ik mijn muziek ook zelf inspeelde.

PlayRight beheert nu al jaren mijn dossier. In vergelijking met muziek loopt audiovisueel wat achter en er wordt niet in alle landen voor allebei geïnd. Ik hoor dat de zoektocht naar informatie ook moeizamer verloopt. Maar ik weet dat daaraan gewerkt wordt en dat de mensen van PlayRight veel inspanningen leveren. Dat zie ik ook aan de stijgende lijn van de bedragen die ik elk jaar krijg.

Er is een echt persoonlijke opvolging en daarom probeer ik anderen te motiveren om zich ook aan te sluiten. Muzikanten die schamper reageren omdat ze weer eens vijf euro kregen van PlayRight vind ik verschrikkelijk. PlayRight en SABAM zouden vandaag al veel verder staan als hun artiesten hen voluit zouden steunen.

Kan je leven van je muziek?

Ik heb geluk gehad. Ik heb altijd zeer weinig moeite moeten doen om de jobs te krijgen die ik gedaan heb. De telefoon rinkelde gewoon op de juiste momenten. Witse vond ik erg leuk, en tegelijk was het een succesvolle serie, die vaak heruitgezonden werd. Die financiële zekerheid liet me toe om ook minder evidente projecten aan te nemen. Zo leef ik toch al meer dan dertig jaar van mijn muziek, en niks anders.

Voor de nieuwe lichting is dat niet zo evident. Ook niet voor uitvoerende muzikanten en songschrijvers. Wat die online krijgen bij Spotify en andere streamingtoestanden is peanuts als je dat vergelijkt met wat artiesten vroeger verdienden.

Hebben streamingdiensten jouw leven veranderd?

Daar kom je alleen terecht via productiemaatschappijen. Je hebt een netwerk nodig, de juiste contacten en liefst iemand die je vertegenwoordigt. Bij Milan Records, een bekend platenlabel voor filmmuziek, bekijkt iemand nu voor mij of er na Le collier rouge nog meer mogelijkheden zijn op de Franse markt.

Bestaande series van mijn hand werden ook nog niet opgepikt door streamingdiensten. Het ging natuurlijk vaak om producties van de VRT, die zelf nooit veel moeite deed om haar series elders verkocht te krijgen. Nu series als Tabula Rasa buitenshuis gemaakt worden, door externe productiemaatschappijen, zie je dat wel veranderen.

Aan welk project zou je graag nog eens meewerken?

Mijn eigen ambities liggen niet zo hoog dat ik in Hollywood zou willen terechtkomen. In dat systeem zou ik ook niet gedijen. Maar elke goeie auteursfilm is welkom, of een knappe Scandinavische reeks, dat zou me wel liggen. En een grote epoquefilm waarin ik nogal breed kan uitpakken en waar de muziek ertoe doet, met een thema dat dan nog een carrière heeft naast de film. Dat lijkt me wel wat. Mijn idee voor een eigen liveproject, met vier jazzmuzikanten en beelden van Hans Op de Beeck, heb ik ook net weer opgepikt.